Μια Στάση Αυτοφροντίδας - Ευαγγελία Ξευτέρη

Αγαπητέ/ή φίλε/η,

Μερικές φορές, το να σταματήσουμε για λίγο και να ακούσουμε τον εαυτό μας είναι η πιο ουσιαστική μορφή φροντίδας.

Καθώς περπατούσα στους δρόμους του Lorsch της Γερμανίας, βυθισμένη στην κίνηση, τις φωνές, τις μυρωδιές του φαγητού και τους ήχους της πόλης, το μυαλό μου έπλεκε αδιάκοπα σκέψεις, ακολουθώντας τον ρυθμό της καθημερινότητας. Άνθρωποι γελούσαν, συζητούσαν, ζούσαν τη στιγμή, κι εγώ, κομμάτι αυτού του συνόλου, άφηνα τη ροή να με παρασύρει.

Μέχρι που το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε ένα μοναχικό παγκάκι μέσα στη φύση. Μια εικόνα τόσο ήρεμη, που ξαφνικά έκανε τα πάντα γύρω μου να σωπάσουν.

Η εικόνα ενός παγκακιού μέσα στη φύση, χωρίς ανθρώπους γύρω του, είναι μια υπενθύμιση ότι η ησυχία και η μοναξιά δεν είναι εχθροί αλλά σύμμαχοι. Το να δώσεις χώρο στον εαυτό σου να σταματήσει, να αναπνεύσει, να ακούσει τις σκέψεις του, είναι μια βαθιά πράξη αγάπης.

Φροντίζοντας πρώτα τον εαυτό σου, δεν σημαίνει ότι γίνεσαι εγωιστής. Σημαίνει ότι αποκτάς δύναμη, ισορροπία και ψυχική ευεξία ώστε να μπορείς να προσφέρεις στους άλλους ουσιαστικά, χωρίς να εξαντλείσαι. Όταν γεμίζεις τον δικό σου «συναισθηματικό» χώρο, τότε μπορείς να δώσεις από το περίσσευμά σου, αντί από το τελευταίο σου απόθεμα.

Η αυτοφροντίδα δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ανάγκη. Συχνά, νιώθουμε την πίεση να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες των άλλων, να είμαστε διαθέσιμοι, να βοηθάμε, να συμβουλεύουμε, να στηρίζουμε. Όμως, πόσο συχνά σταματάμε για λίγο και αναρωτιόμαστε: «Εγώ πώς είμαι; Χρειάζομαι κάτι;»

Κάνε ένα βήμα πίσω. Βρες ένα δικό σου «παγκάκι», είτε αυτό είναι ένας φυσικός χώρος, είτε μια στιγμή ηρεμίας μέσα στην καθημερινότητά σου. Άκου τον εαυτό σου, δώσε του αυτό που χρειάζεται και θυμήσου: όταν φροντίζεις τον εαυτό σου, χτίζεις τη βάση για μια ζωή γεμάτη υγεία, ισορροπία και αυθεντική σύνδεση με τους άλλους.

Σύντομη Περιήγηση στην πόλη: Lorsch